അധികാരമല്ല……,അഭിമാനമാണ് പ്രധാനം!

നെല്ലിയോട്ട് ബഷീർ എഴുതുന്നു ✍️

ചില വാക്കുകൾ വെറും അക്ഷരങ്ങളല്ല.
അവ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാരവും,സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചൂടും,മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പും പേറുന്നവയാണ്.
“പരമാധികാര–സോഷ്യലിസ്റ്റ്–മതേതര–ജനാധിപത്യ–റിപ്പബ്ലിക്ക്‌ ”
ഇത് ഒരു ഭരണഘടനയിലെ നിർവചനം മാത്രമല്ല;
അത് ഒരു നാടിന്റെ ആത്മാവിനെ കവിതയായി എഴുതിയ വാചകമാണ്.
“നാം, ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങൾ….”
എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ആ വാചകത്തിനുള്ളിൽ
കേൾക്കാത്തവരുടെ ശബ്ദങ്ങളും
കാണാത്തവരുടെ മുഖങ്ങളും
ചരിത്രം ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും
ഒറ്റച്ചൊല്ലായി ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു.
അധികാരം രാജാക്കന്മാരിൽ നിന്നല്ല,
ജനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് എന്ന സത്യം
വാക്കുകളായി പതിഞ്ഞ നിമിഷം.
അതൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനം മാത്രമല്ലായിരുന്നു;
അതൊരു മാനുഷിക വിപ്ലവമായിരുന്നു.

പരമാധികാരം…..
ആ വാക്ക് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്
നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന വാക്ക്
ഒരാൾക്കും ഒരുസംഘത്തിനും ഒരുകാലത്തിനുമല്ല എന്നതാണ്.
വിദേശ ശക്തികളുടെ ചങ്ങലകളിൽ നിന്ന്
നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളെ മോചിപ്പിച്ച ആ ആശയം
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമായിരുന്നു.
പരമാധികാരം എന്നത്
അതിക്രമിക്കാനുള്ള അവകാശമല്ല;
സ്വയം തിരുത്താനുള്ള ധൈര്യമാണ്.
തെറ്റുണ്ടാകുമ്പോൾ “നാം തന്നെ”
അത് തിരുത്തുമെന്ന് പറയുന്ന ആത്മവിശ്വാസം.

സോഷ്യലിസ്റ്റ്……
അത് സമ്പത്തിന്റെ കണക്കല്ല.
അത് മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി
അവന്റെ വിശപ്പിനെയും വേദനയെയും അംഗീകരിക്കുന്ന നിലപാടാണ്.
ചിലർക്ക് അമിതമായ സമൃദ്ധിയും
ചിലർക്ക് നിത്യമായ അഭാവവും
സ്വാഭാവികമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ ധൈര്യം.
സോഷ്യലിസം ഇന്ത്യയിൽ
ഒരു ആശയത്തിന്റെ പകർപ്പായിരുന്നില്ല;
അത് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ നിഴലിൽ വളർന്ന
മനുഷ്യരുടെ നിലവിളിയിൽ നിന്ന്
പിറന്ന ഒരു ആവശ്യമായിരുന്നു.
എല്ലാവർക്കും എല്ലാം ഒരുപോലെ കിട്ടണമെന്നല്ല;
ആർക്കും അന്യായമായി ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടരുത്
എന്ന ആഗ്രഹമാണ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഹൃദയം.

മതേതര….
എത്ര സുന്ദരമായ,എത്ര തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ഒരു വാക്കാണിത്.
മതം ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ശ്രമമല്ല അത്.
മനുഷ്യനെ മതത്തിന്റെ പേരിൽ
ചെറുതാക്കാതിരിക്കാനുള്ള പ്രതിജ്ഞയാണ്.
ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം
രാജ്യത്തെ ഭരിക്കാനുള്ള അധികാരമാകരുത്
എന്ന് പറഞ്ഞ ധൈര്യം.
ക്ഷേത്രവും പള്ളിയും മസ്ജിദും
ഒരേ ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ ഭൂമിയിൽ
ഭയമില്ലാതെ ശ്വാസമെടുക്കണം
എന്ന സ്വപ്നം.
മതേതരത്വം
വിശ്വാസത്തിനെതിരായ യുദ്ധമല്ല;
വെറുപ്പത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധമാണ്.

ജനാധിപത്യ….
അത് വോട്ടു ബോക്സിൽ അവസാനിക്കുന്ന കഥയല്ല.
അത് ചോദ്യം ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശമാണ്.
വിയോജിക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ്.
അധികാരത്തോട് “എന്തുകൊണ്ട്?”
എന്ന് ചോദിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ധാർമ്മിക ബലമാണ്.
ജനാധിപത്യം
നിശ്ശബ്ദമായ ജനതയിൽ മരിക്കുന്നു.
ശബ്ദമുള്ള, ചിന്തിക്കുന്ന,
സംശയിക്കുന്ന പൗരന്മാരിലാണ്
അത് ജീവിക്കുന്നത്.
അധികാരം
ഒരു പദവിയല്ല;
അത് ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമാണ്
എന്ന ബോധമാണ്
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശ്വാസം.

റിപ്പബ്ലിക്ക്‌….
അതിൽ ഒരു രാജാവുമില്ല,
എന്നാൽ അതിൽ രാജകീയമായ ഒരു ആശയം ഉണ്ട്:
മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിന്റെ രാജകീയത.
ജനങ്ങൾ ഭരണാധികാരികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു,
പക്ഷേ ഭരണാധികാരികൾ
ജനങ്ങളുടെ ഉടമകളല്ല.
നിയമം എല്ലാവർക്കും മുകളിലാണ്
എന്ന ധൈര്യം.
ഒരാളുടെ ജനനമോ
പേരോ
പാരമ്പര്യമോ
അവനെ മറ്റൊരാളേക്കാൾ ഉയർത്തില്ല
എന്ന ഉറപ്പ്.
റിപ്പബ്ലിക്ക്‌
ഒരു ഭരണരൂപമല്ല;
ഒരു നൈതിക പ്രഖ്യാപനമാണ്.
ഈ അഞ്ച് വാക്കുകൾ
ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ
അത് അർത്ഥപൂർണമായ കവിതയാകുന്നു.

ഓരോ വാക്കും
മറ്റൊന്നിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
പരമാധികാരം
ജനാധിപത്യമില്ലാതെ
ഏകാധിപത്യമായി മാറും.
ജനാധിപത്യം
മതേതരത്വമില്ലാതെ
ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ ക്രൂരതയാകും.
സോഷ്യലിസമില്ലാതെ
റിപ്പബ്ലിക്
ശക്തന്മാരുടെ ക്ലബ്ബായി മാറും.
ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാലേ
ഇന്ത്യ എന്ന ആശയം
പൂർണമാകൂ.
നാം ലക്ഷ്യം നേടണമെങ്കിൽ
ഭരണഘടന
ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന രേഖയാണെന്നത് നാം തിരിച്ചറിയണം.
ഓരോ തലമുറയും
അത് വീണ്ടും വായിക്കണം.
വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യണം.
വീണ്ടും സംരക്ഷിക്കണം.
വാക്കുകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും
അവയുടെ അർത്ഥം
നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന്
ഒഴുകിപ്പോകുന്ന കാലങ്ങളുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ
ഈ വാക്കുകൾ
വീണ്ടും വീണ്ടും
പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണ്.
പരമാധികാരം
വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളെ
ശത്രുതയായി കാണുമ്പോൾ
ദുർബലമാകുന്നു.
സോഷ്യലിസം
കണക്കുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുമ്പോൾ
ദാരിദ്ര്യം
അദൃശ്യമായി തുടരുന്നു.
മതേതരത്വം
“എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ”
എന്ന സത്യത്തിൽ നിന്ന്
വഴുതി മാറുമ്പോൾ
ഭയം വളരുന്നു.
ജനാധിപത്യം
കൈയടികളിൽ മാത്രം
അളക്കപ്പെടുമ്പോൾ
ചോദ്യങ്ങൾ ശ്വാസംമുട്ടുന്നു.
റിപ്പബ്ലിക്ക്‌
പദവികളുടെ ആഡംബരത്തിൽ
മറഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ
മനുഷ്യൻ ചെറുതാകുന്നു.

ഈ ആശയങ്ങൾ മരിച്ചിട്ടില്ല;
അവ ജീവിക്കുന്നു
ഒരു അധ്യാപകന്റെ നീതിയുള്ള ക്ലാസ്സിൽ,
ഒരു പത്രപ്രവർത്തകന്റെ സത്യാന്വേഷണത്തിൽ,
ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ചോദ്യംചെയ്യലിൽ,
ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ
“ഇത് ശരിയല്ല”
എന്ന നിശ്ശബ്ദ ധൈര്യത്തിൽ.
റിപ്പബ്ലിക്
വലിയ വേദികളിലല്ല;
ചെറിയ ജീവിതങ്ങളിലാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത്.
“പരമാധികാര–സോഷ്യലിസ്റ്റ്–മതേതര–ജനാധിപത്യ–റിപ്പബ്ലിക്ക്‌ ”
എന്നത്
ഒരു പൂർത്തിയായ കഥയല്ല.
അത്
എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കവിതയാണ്.
ഓരോ പൗരനും
കവിതയിലെ ഒരോ വരിയാണ്.
നമ്മുടെ നീതിയും
നമ്മുടെ മൗനവും
നമ്മുടെ നിലപാടുകളും
ആ കവിതയെ
സുന്ദരമാക്കുകയോ
വിരൂപമാക്കുകയോ ചെയ്യാം;
അതിനാൽ
ഈ വാക്കുകളെ
നാം മതിലുകളിൽ മാത്രമല്ല എഴുതേണ്ടത്,
അവ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ
പതിഞ്ഞിരിക്കണം,
നമ്മുടെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ
പ്രതിഫലിക്കണം,
നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ
അടയാളപ്പെടുത്തണം.

ഒരു രാജ്യം
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകളാൽ മാത്രമല്ല
നിലനിൽക്കുന്നത്,
അത്
വിശ്വാസങ്ങളാലും
മൂല്യങ്ങളാലും
മനുഷ്യർക്കിടയിലെ
അദൃശ്യ കരാറുകളാലുമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ആ കരാറിന്റെ പേരാണ്;
പരമാധികാര–സോഷ്യലിസ്റ്റ്–മതേതര–ജനാധിപത്യ–റിപ്പബ്ലിക്ക്.
എന്ത് മനോഹരമായ “കോൺസപ്റ്റ്”…….
ഏവർക്കും റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനാശംസകൾ