അതിരുകൾക്കപ്പുറം കത്തുന്ന തീയും നാട്ടിലെ ഭീതിയും

നെല്ലിയോട്ട് ബഷീർ✍️

കേരളത്തിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ പലപ്പോഴും കണക്കുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു,വരുമാനം,വിദേശനാണ്യ വരവ്, ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങൾ, നിർമാണ മേഖലയുടെ വളർച്ച. പക്ഷേ ഈ കണക്കുകളുടെ പിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യഹൃദയമുണ്ട്. ഒരു വിമാനത്താവളത്തിന്റെ ഡിപ്പാർച്ചർ ഗേറ്റിൽ നിശ്ശബ്ദമായി കരയുന്ന അമ്മയുണ്ട്.നവജാത ശിശുവിനെ കൈയിൽ എടുത്തു നിൽക്കുന്ന പിതാവുണ്ട്.വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പത്താം ദിവസം തന്നെ വിസയ്ക്കായി ഓടുന്ന പുതുവധുവുണ്ട്. ഗൾഫ് എന്ന പേരിൽ വിളിക്കുന്ന ആ മണലാരണ്യം കേരളത്തിനൊരു സാമ്പത്തിക അടിസ്ഥാനം മാത്രമല്ല, ഒരു ജീവനാഡി കൂടിയാണ്. ആ നാഡി വിറയ്ക്കുമ്പോൾ മുഴുവൻ ശരീരവും വിറയ്ക്കും.

ഇന്ന് ഗൾഫ് മേഖലയിൽ ഉയരുന്ന യുദ്ധഭീതിയുടെ വാർത്തകൾ കേരളത്തിൽ ഭയമുണർത്തുന്നത് സാമ്പത്തിക ആശങ്കകൾ കൊണ്ടു മാത്രമല്ല. അത് നമ്മുടെ കുടുംബഘടനയുടെ തന്നെ അസുരക്ഷിതാവസ്ഥയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതിനാലാണ്.കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും കാണുന്ന ഭംഗിയാർന്ന വീടുകൾ, മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസ സൗകര്യങ്ങൾ,സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിലെ ചികിത്സ,ഇതിന്റെ വലിയൊരു വിഹിതം വിദേശത്തു നിന്നുള്ള പണമാണ്. പക്ഷേ ആ പണത്തിനൊപ്പം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരാത്ത നിരവധി ജീവിതങ്ങൾ ഉണ്ട്;കുട്ടികളുടെ ബാല്യത്തിലില്ലാത്ത അച്ഛന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്; വിവാഹ വാർഷികങ്ങൾ സ്‌ക്രീൻ മുഖേന ആഘോഷിക്കുന്ന ദാമ്പത്യജീവിതമുണ്ട്.

യുദ്ധഭീതിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓരോ വാർത്തയും നാട്ടിലെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഒരു പരീക്ഷണമായി മാറുന്നു. വാർത്താ ചാനലുകളിൽ സ്ഫോടന ദൃശ്യങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, നാട്ടിലെ വീടുകളിൽ ഫോൺ വിളികളുടെ ആവർത്തനം കൂടുന്നു. “സുഖമാണോ?” എന്ന ചോദ്യം സാധാരണമായതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭയം അസാധാരണമാണ്. ജോലി സ്ഥലത്തേക്കുള്ള യാത്രയിൽ മിസൈൽ അലാറം മുഴങ്ങുകയാണെങ്കിൽ? വിമാനത്താവളങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടൽ തുടർന്നാൽ ?ബാങ്ക് ഇടപാടുകൾ തടസ്സപ്പെട്ടാൽ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ കുടുംബത്തെയും അസ്ഥിരമാക്കുന്നു.

ഈ ഭയം വെറും ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിന്റെ ഫലമല്ല.ഗൾഫ് മേഖലയിലെ ചരിത്രം തന്നെ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളുടെ, അധിനിവേശങ്ങളുടെ, ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങളുടെ സാക്ഷിയാണ്.കുവൈത്ത് അധിനിവേശം
നടന്നപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളികൾ നേരിട്ട ദുരിതങ്ങൾ ഇന്നും പലരുടെ ഓർമ്മയിൽ പുതുമയാണ്. ഇറാഖ് യുദ്ധകാലത്ത് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയവരുടെ കഥകൾ കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഇന്നും പറയപ്പെടുന്നു.സിറിയയിലെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധവും യെമനിലെ സംഘർഷവും ആ മേഖലയെ എത്രത്തോളം അസ്ഥിരമാക്കാമെന്ന് ലോകം കണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഈ എല്ലാ പ്രളയങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചും ഗൾഫ് വീണ്ടും തൊഴിൽവിപണിയായി തുറന്നുകിടന്നു; പ്രവാസികൾ വീണ്ടും പറന്നു പോയി.കാരണം, നാട്ടിൽ മറ്റൊരു സാധ്യതയില്ലായിരുന്നു.

പ്രവാസജീവിതത്തെ നാം പലപ്പോഴും ഐശ്വര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി കാണുന്നു. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം അതിലേറെ സങ്കീർണ്ണമാണ്. കഠിനമായ കാലാവസ്ഥ, നീണ്ട ജോലി സമയം, ഭാഷാപ്രശ്നങ്ങൾ, നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ,ഇതെല്ലാം സഹിച്ചാണ് പലരും പണം സമ്പാദിക്കുന്നത്. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ വളരെ സാധാരണമാണ്: ഒരു വീട്, മക്കൾക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം, കടബാധ്യതകളിൽ നിന്ന് മോചനം.യുദ്ധഭീതിയുടെ വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്നത് സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമല്ല; നാട്ടിലുള്ളവരുടെ ഭാവി തകർന്നുപോകുമോയെന്ന ഭയമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഗൾഫ് വരുമാനത്തിൽ അത്യധികം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുകയാണ് എന്നത് വർഷങ്ങളായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയമാണ്. ബാങ്കുകളിൽ കാണുന്ന വലിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മേഖലയിലെ ഉയർച്ച, ഉപഭോഗ വിപണിയുടെ വ്യാപനം,ഇതെല്ലാം വിദേശനാണ്യത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്.ഗൾഫിൽ ചെറിയൊരു സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ഉണ്ടായാലും അതിന്റെ പ്രതിഫലം കേരളത്തിൽ ഉടൻ കാണാം.അതിനാൽ യുദ്ധം പോലുള്ള വലിയ അസ്ഥിരതയുടെ സാധ്യത കേരളത്തിന് സാമ്പത്തികമായി ഗുരുതരമാണ്. ഒരു നഗരം അടച്ചുപൂട്ടിയാൽ അതിന്റെ ആഘാതം നേരിട്ട് കേരളത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലെ ചെറുകിട വ്യാപാരികൾക്കും കർഷകർക്കും അനുഭവപ്പെടും.

എന്നാൽ ഈ പ്രതിസന്ധി നമ്മെ മറ്റൊരു ചിന്തയിലേക്ക് നയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.നാം എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും ആശ്രിതരായി? കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം ഉയർന്നതാണെങ്കിലും, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ യുവാക്കൾക്ക് തക്കതായ തൊഴിൽസാധ്യതകൾ ഇവിടെ ലഭ്യമല്ലെന്നത് സത്യമാണ്.അതിനാൽ ഗൾഫ് ഒരു ‘അവസരം’ മാത്രമല്ല, പലർക്കും ‘അവശ്യകത’യാണ്. ഈ ആശ്രിതാവസ്ഥ കുറയ്ക്കാൻ സംസ്ഥാനത്തും രാജ്യത്തും ദീർഘകാല പദ്ധതികൾ ആവശ്യമാണ്,ഉൽപ്പാദന മേഖലയുടെ വികസനം, സ്റ്റാർട്ടപ്പ് സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനം, പ്രാദേശിക വ്യവസായങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ.പ്രവാസിയെ ആശ്രയിച്ച സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്ന് സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്കുള്ള യാത്ര അനിവാര്യമാണ്.

യുദ്ധഭീതിയുടെ സാഹചര്യത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രധാന ചർച്ച സുരക്ഷയും നയതന്ത്രവുമാണ്. വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യക്കാരുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ ഇടപെടൽ നിർണായകമാണ്. മുൻകാലങ്ങളിൽ പ്രതിസന്ധിക്കാലങ്ങളിൽ നടത്തിയ രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇന്ത്യയുടെ നയതന്ത്രശേഷി തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.പക്ഷേ പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുമ്പേ തയ്യാറെടുപ്പ് ആവശ്യമാണ്,തൊഴിലാളികളുടെ വിവരശേഖരണം, നിയമസഹായം, ഇൻഷുറൻസ് സുരക്ഷ. പ്രവാസി ഒരു സാമ്പത്തിക വിഭവമെന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല,ഒരു പൗരനെന്ന നിലയിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

അതേസമയം, പ്രവാസികളുടെ ജീവിതത്തിൽ യുദ്ധം കൊണ്ടുവരുന്ന മാനസിക സമ്മർദ്ദം നമുക്ക് പലപ്പോഴും കാണാനാവില്ല. നാട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്ക് വാർത്തകളിലൂടെ ഭയം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അവിടെ കഴിയുന്നവർക്ക് അത് ദൈനംദിന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്ക, താമസസൗകര്യത്തിന്റെ സുരക്ഷ,കുടുംബത്തെ ഉടൻ നാട്ടിലേക്ക് അയക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന ആശങ്ക,ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു മാനസിക ഭാരമായി മാറുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ സമൂഹവും മാധ്യമങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പെരുമാറണം. ഭീതിപടർത്തുന്ന വാർത്തകൾക്ക് പകരം വിശ്വസനീയമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുക അത്യാവശ്യമാണ്.

പ്രവാസി സമൂഹം കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിലും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ സംഭാവനകൾ കൊണ്ടാണ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഉയർന്നു വന്നത് , ആശുപത്രികൾ വികസിച്ചത്,ദാനധർമ്മ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെട്ടത്,ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ പുതിയൊരു ലൈബ്രറി പോലും ഉയരുമ്പോൾ അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു ഗൾഫ് തൊഴിലാളിയുടെ കൈപ്പുണ്യവും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.എന്നാൽ യുദ്ധഭീതിയുടെ സാഹചര്യത്തിൽ ഈ സാമൂഹിക നാഡികളും ക്ഷയിക്കുന്നു.പണം വരവ് കുറഞ്ഞാൽ ആദ്യം ബാധിക്കപ്പെടുന്നത് ഇത്തരം സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്.

ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധി ഒരു മുന്നറിയിപ്പായാണ് കാണേണ്ടത്.ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചൂട് ഏത് നിമിഷവും സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കാമെന്ന സത്യം ഇത് വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.ഗൾഫ് മേഖലയിൽ സമാധാനം നിലനിൽക്കേണ്ടത് അവിടുത്തെ രാജ്യങ്ങൾക്കു മാത്രമല്ല, കേരളത്തിനും അത്യാവശ്യമാണ്. കാരണം അവിടെയുള്ള ഓരോ തൊഴിലാളിയും ഇവിടെ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സ്വപ്നമാണ്.

എങ്കിലും ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് പ്രതിസന്ധികൾ ശാശ്വതമല്ലെന്നതാണ്.പല തവണ യുദ്ധവും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും നേരിട്ടിട്ടും ഗൾഫ് വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്; പ്രവാസികളും വീണ്ടും യാത്ര തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ അതിജീവനശേഷി അതിശയകരമാണ്. ചൂടേറിയ മണലിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അവർ തണലായി മാറിയത് സ്വന്തം കുടുംബങ്ങൾക്കാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീഴുമ്പോഴും അവർ പ്രതീക്ഷയുടെ വിളക്കാണ് തെളിയിക്കുന്നത്.

ഇന്ന് ആവശ്യമായത് പ്രാർത്ഥന മാത്രം അല്ല, പ്രായോഗികമായ തയ്യാറെടുപ്പുമാണ്. സമാധാനം നിലനിർത്താൻ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്ര ശ്രമങ്ങൾ ശക്തമാകണം. അതോടൊപ്പം കേരളം തന്റെ സാമ്പത്തിക മാതൃക പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യണം.പ്രവാസിയുടെ വിയർപ്പിൽ പണിത ഐശ്വര്യം സ്ഥിരതയുള്ളതാക്കാൻ നാട്ടിൽ തന്നെ ശക്തമായ തൊഴിൽസാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കണം.അങ്ങനെ ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഗൾഫിലെ ഓരോ സംഘർഷവും കേരളത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പായി മാറാതിരിക്കുകയുള്ളു
.
മണലാരണ്യത്തിൽ വീണ്ടും സമാധാനത്തിന്റെ സൂര്യൻ ഉദിക്കട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, നാം നമ്മുടേതായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ഓർമ്മിക്കണം.പ്രവാസി ഒരു സാമ്പത്തിക കണക്ക് മാത്രമല്ല;ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അച്ഛനാണ്,മകനാണ്, സഹോദരിയാണ്. അവരുടെ സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം ഉറപ്പാക്കുന്ന ലോകമാണ് യഥാർത്ഥ സമൃദ്ധി. യുദ്ധത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങളെക്കാൾ ശക്തമാണ് മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷ.ആ പ്രതീക്ഷയെ പിടിച്ചുനിർത്തിയാൽ, ഏത് കരിനിഴലും ഒടുവിൽ മാറിപ്പോകും