കളഞ്ഞുപോയ കൗമാരം…. വളർന്നുപന്തലിക്കുന്ന അഹങ്കാരം….

• റഹിയാന ബീഗം പേരെന്റ്റിംഗ് കോച്ച്

ഒരു കുട്ടി വളരുന്നത് മാതാപിതാക്കളുടെ തണലിലാണ്. എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സ് വളരുന്നത് ആ തണലിൽനിന്ന് അവൻ പഠിച്ചെടുക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളിലൂടെയാണ്. സ്നേഹവും കരുതലും മാത്രമല്ല, തെറ്റും ശരിയും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകവും മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഹൃദയവും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ധൈര്യവും ആ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാകണം. മക്കൾക്ക് ജീവിതത്തിലെ സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഈ മൂല്യങ്ങൾ പകർന്നുനൽകാൻ നാം മറന്നുപോകുന്നുണ്ടോ?
അവരുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ, അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിന് ഭീഷണിയാകാതിരിക്കാനുള്ള ബോധം വളർത്താൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ?

നെടുമ്പാശ്ശേരി അത്താണി വിഐപി റോഡിൽ മൂന്ന് യുവജീവനുകൾ പൊലിഞ്ഞ വാഹനാപകടത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഇതാണ്. അതിവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞെത്തിയ ഒരു കാർ മൂന്ന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം കവർന്നുവെന്ന വാർത്തയ്ക്കപ്പുറം, നമ്മുടെ കുടുംബവ്യവസ്ഥയെയും
യുവതലമുറയുടെ മൂല്യബോധത്തെയും സാമൂഹിക നീതിയിലുള്ള വിശ്വാസത്തെയും വിചാരണ ചെയ്യേണ്ട സാഹചര്യമാണ് ഈ ദുരന്തം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

മൂന്ന് പേരുകൾ. മൂന്ന് ജീവിതങ്ങൾ. പൂർത്തിയാകാത്ത എത്രയോ സ്വപ്നങ്ങൾ. അവർക്ക് ഇനിയും ജീവിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു; സ്നേഹിക്കാനും ചിരിക്കാനും കുടുംബത്തോടൊപ്പം സന്തോഷം പങ്കിടാനും ഒരുപാട് നാളുകളുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു നിമിഷത്തെ ദുരന്തം അവരുടെയെല്ലാം ഭാവി കവർന്നെടുത്തു. അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായത് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ മാത്രമല്ല, അവരോടൊപ്പം സ്വപ്നം കണ്ട ഒരു ജീവിതം കൂടിയാണ്.

മരിച്ചവരുടെ പേരുകൾ വാർത്തകളിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയേക്കാം. അപകടത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ കാലക്രമേണ സമൂഹത്തിന്റെ ഓർമയിൽനിന്ന് അകലുകയും ചെയ്യാം. പക്ഷേ, ആ മൂന്ന് വീടുകളിലെ ശൂന്യതയ്ക്ക് കാലംകൊണ്ടുപോലും പരിഹാരമുണ്ടാകില്ല. ഒരിക്കലും തിരിച്ചെത്താത്ത മക്കളെ കാത്തിരിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ വേദനയ്ക്കും, ഒരുമിച്ചുള്ള നാളുകൾ ഇനി സ്വപ്നം കാണാൻ കഴിയാത്ത പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണീരിനും എന്ത് പകരം നൽകാനാകും?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ പണത്തിനും പദവിക്കും രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങൾക്കും എന്ത് വിലയാണുള്ളത്?

അപകടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പുറത്തുവന്ന വാർത്തകളും ആരോപണങ്ങളും അന്വേഷണത്തിലൂടെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഡ്രൈവർ ലഹരിയിലായിരുന്നുവെന്ന ആരോപണമോ വാഹനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന വസ്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകളോ ഉൾപ്പെടെ, ഓരോ കാര്യവും തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥിരീകരിക്കണം. അതുപോലെ, അപകടത്തിനു പിന്നാലെ ഡ്രൈവർ നടത്തിയതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട “എന്റെ ബാപ്പ നോക്കിക്കൊള്ളും” എന്ന തരത്തിലുള്ള വെല്ലുവിളിയും അതീവ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഈ വാക്കുകൾ യഥാർഥത്തിൽ അങ്ങനെതന്നെ പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് കേവലം ഒരു യുവാവിന്റെ ക്ഷണികമായ രോഷപ്രകടനമായി തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. നിയമത്തേക്കാൾ വലുതാണ് കുടുംബത്തിന്റെ സ്വാധീനമെന്ന വിശ്വാസം ഒരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്ന ചോദ്യവും അതിനൊപ്പം ഉയരുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ തെറ്റ് അയാളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. അയാളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സമ്പത്തോ രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളോ മാത്രം നോക്കി കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റക്കാരാക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ പണവും സ്വാധീനവും ഉപയോഗിച്ച് എന്തും മറികടക്കാമെന്ന ധാരണ ഒരാളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന്റെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, അത്തരമൊരു ധാരണ വ്യക്തിയിൽ പെട്ടെന്ന് രൂപപ്പെടുന്നതല്ല; ചിലപ്പോൾ അയാൾ ജീവിച്ചുവളർന്ന അന്തരീക്ഷവും കണ്ടുപഠിച്ച മാതൃകകളും അതിനെ സ്വാധീനിച്ചേക്കാം.

കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉപദേശങ്ങളേക്കാൾ അവരുടെ പ്രവൃത്തികളിൽനിന്നാണ് പലപ്പോഴും ജീവിതപാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത്.

മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് വീട്ടിൽ പഠിപ്പിച്ചിട്ട്, അധികാരമില്ലാത്തവരെ അവഹേളിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അവർ കാണുന്നതെങ്കിൽ ഏത് പാഠമാണ് അവരുടെ മനസ്സിൽ പതിയുക? നിയമത്തെ ആദരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുമ്പോൾ, സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് നിയമനടപടികളിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെയാണ് അവർ മാതൃകയാക്കുന്നതെങ്കിൽ ഏത് മൂല്യമാണ് അവരിൽ വളരുക? തെറ്റുചെയ്താൽ ക്ഷമ ചോദിക്കണമെന്നും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കണമെന്നും പഠിപ്പിച്ചിട്ട്, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതാണ് വിജയമെന്ന് അവർ കണ്ടുപഠിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ ഉപദേശങ്ങൾക്കൊന്നും അവരുടെ മനസ്സിൽ വേരുറപ്പിക്കാനാവില്ല.

വീടാണ് കുട്ടിയുടെ ആദ്യ വിദ്യാലയം. അവിടെനിന്നാണ് അവൻ മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയുന്നത്; ബന്ധങ്ങളുടെ അർഥം മനസ്സിലാക്കുന്നത്; അധികാരത്തോടും സമ്പത്തിനോടും നിയമത്തോടും ജീവിതത്തോടുമുള്ള സമീപനം രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്ന സൗകര്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, അവർ ജീവിച്ചുകാണിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങൾക്കാണ് ദീർഘകാല സ്വാധീനമുള്ളത്.

ഇവിടെയാണ് നമ്മുടെ സമൂഹം ഗൗരവത്തോടെ ചിന്തിക്കേണ്ട മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യം. ചില കുട്ടികൾക്ക് ബാല്യവും കൗമാരവും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും അവഗണനയുടെയും പഠനസമ്മർദത്തിന്റെയും കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളുടെയും നടുവിലാണ്. എന്നാൽ മറ്റു ചിലർക്ക് നഷ്ടമാകുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ അതിരുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധമാണ്. എല്ലാം ലഭിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്നിനും പരിധിയില്ലെന്ന ധാരണ അവരിൽ വളരുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങൾ സാധിച്ചുകൊടുക്കപ്പെടുന്നു; തെറ്റുകൾ ന്യായീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ചുമലിലേക്കു മാറ്റപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, സൗകര്യങ്ങൾ വർധിക്കുമ്പോഴും വിവേകം വളരാതെ പോകുന്ന അപകടകരമായ അവസ്ഥ രൂപപ്പെടാം.

ഇത് സമ്പന്ന കുടുംബങ്ങളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളെയും കുറിച്ചുള്ള ആരോപണമല്ല. പണമോ സാമൂഹിക പദവിയോ ഒരാളുടെ സ്വഭാവത്തെ സ്വയം നിർണയിക്കുന്നില്ല. സമ്പന്നതയുടെ നടുവിൽ വളർന്നിട്ടും ലാളിത്യവും കരുണയും നീതിബോധവും ജീവിതമൂല്യങ്ങളാക്കിയ എത്രയോ മനുഷ്യരുണ്ട്. അതുപോലെ, സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന് വളർന്നുവരുന്നവരിലും അധികാരദുർവിനിയോഗവും അഹങ്കാരവും ഉണ്ടാകാം. അതിനാൽ പ്രശ്നം സമ്പത്തിലല്ല; സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയിലും അത് കുട്ടികളെ വളർത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയിലുമാണ്.

പണം ജീവിതത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള ഉപാധിയാണ്. അത് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ഉയർന്ന മനുഷ്യനാണെന്നു തെളിയിക്കാനുള്ള അളവുകോലല്ല. അധികാരം ഉത്തരവാദിത്വം വർധിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്; നിയമത്തെ മറികടക്കാനുള്ള ധൈര്യം നൽകേണ്ടതല്ല. സാമൂഹിക സ്വാധീനം സമൂഹത്തോടുള്ള കടപ്പാട് വർധിപ്പിക്കണം; സാധാരണക്കാരുടെ അവകാശങ്ങളെ നിസ്സാരമായി കാണാനുള്ള അനുവാദമാകരുത്.

ഈ തിരിച്ചറിവ് കുട്ടികളിൽ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിലാണ് യഥാർഥ പാ രന്റിംഗിന്റെ പ്രസക്തി.

കൗമാരം ശരീരത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളുടെ മാത്രം കാലമല്ല. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം തിരിച്ചറിയാനും സ്വാതന്ത്ര്യം തേടാനും ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന നിർണായക ഘട്ടമാണത്. ബാല്യത്തിന്റെ ആശ്രിതത്വത്തിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ കുട്ടികൾക്ക് സ്നേഹവും അംഗീകാരവും ആവശ്യമാണ്. അതേസമയം, അവർക്ക് വ്യക്തമായ അതിരുകളും ശരിയായ മാർഗനിർദേശവും വേണം. സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുമ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്വം പഠിപ്പിക്കണം; സ്നേഹം നൽകുമ്പോൾ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനുള്ള ധൈര്യവും നൽകണം.

എന്നാൽ ഇന്ന് പല വീടുകളിലും കൗമാരം വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ വഴിതെറ്റുകയാണ്. ചില കുട്ടികൾ മാർക്കിന്റെയും റാങ്കിന്റെയും സമ്മർദത്തിൽ ശ്വാസംമുട്ടുന്നു. ചിലർ മാതാപിതാക്കളുടെ തർക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ മനസ്സു തുറക്കാനാവാതെ ഒറ്റപ്പെടുന്നു. മറ്റു ചിലർ മൊബൈൽ ഫോണുകളുടെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയും ലോകത്ത് സ്വന്തം മൂല്യം തിരയുന്നു. ലൈക്കുകളും ഫോളോവേഴ്സും അംഗീകാരത്തിന്റെ അളവുകോലുകളാകുമ്പോൾ, യഥാർഥ ജീവിതത്തിലെ ബന്ധങ്ങളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും വില തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് പ്രയാസമുണ്ടാകുന്നു.

ഇതിനൊപ്പം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു നഷ്ടമുണ്ട്. തെറ്റിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കാതെ വളരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ പ്രയാസമുണ്ടാകാം. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും പണംകൊണ്ടോ പരിചയങ്ങൾകൊണ്ടോ പരിഹരിക്കാമെന്ന ധാരണയിൽ അവർ വളരുന്നുവെങ്കിൽ, പരാജയത്തെയും നിരാശയെയും എതിർപ്പിനെയും നേരിടാനുള്ള മാനസികശേഷി ദുർബലപ്പെടാം. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കിയാലും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന ധാരണ അതിലും അപകടകരമാണ്.

ഇതാണ് കളഞ്ഞുപോകുന്ന കൗമാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം. കുട്ടിയുടെ പ്രായം മുന്നോട്ടുപോകുന്നു; വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാകുന്നു; സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ വളരേണ്ട പല ഗുണങ്ങളും പിന്നിലാകുന്നു. പ്രായം കൂടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം പക്വത കൈവരിക്കാനാവില്ല. അനുഭവങ്ങളിൽനിന്ന് പഠിക്കുമ്പോഴും തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴും മാത്രമാണ് ഒരാൾ യഥാർഥത്തിൽ വളരുന്നത്.

അതിനാൽ പേരന്റിംഗ് എന്നത് കുട്ടികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കലയല്ല; അവരെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള മനുഷ്യരായി വളർത്തുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. അമിതനിയന്ത്രണം കുട്ടികളെ ഭയത്തിലേക്കും രഹസ്യങ്ങളിലേക്കും നയിച്ചേക്കാം. അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം അവരെ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മയിലേക്കും നയിച്ചേക്കാം. ഇവയ്ക്കിടയിൽ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും അച്ചടക്കവും പരസ്പരബഹുമാനവും ചേർന്ന ഒരു ആരോഗ്യകരമായ സമീപനമാണ് വേണ്ടത്.

കുട്ടികൾ തെറ്റ് ചെയ്താൽ അവരെ കേൾക്കണം. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. എന്നാൽ കേൾക്കുന്നതിന്റെ അർഥം എല്ലാ തെറ്റുകളും ന്യായീകരിക്കുകയല്ല. കുട്ടിയുടെ ഭാഗം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനൊപ്പം, അവന്റെ പ്രവൃത്തി മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്നും വ്യക്തമാക്കണം. തെറ്റ് ചെയ്ത കുട്ടിയെ അപമാനിക്കേണ്ടതില്ല; എന്നാൽ തെറ്റിനെ ശരിയെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കാനും പാടില്ല.

“നീ തെറ്റ് ചെയ്തു, ഇനി അതിൽനിന്ന് എന്തു പഠിക്കാം?” എന്ന ചോദ്യം കുട്ടിയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായകമാണ്. അതേസമയം, മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഗൗരവം അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും നിയമപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം നേരിടാൻ തയ്യാറാക്കുകയും വേണം. സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ അനുവദിക്കുന്നത് കുട്ടിയുടെ ഭാവിയെ സുരക്ഷിതമാക്കുകയല്ല; കൂടുതൽ വലിയ തെറ്റുകളിലേക്ക് വഴിതുറക്കുകയാണ്.

മാതാപിതാക്കളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം മക്കളെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിൽനിന്നും രക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല. പ്രതിസന്ധികളെ വിവേകത്തോടെ നേരിടാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുക എന്നതാണ്. അവരുടെ തെറ്റുകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ മറച്ചുകൊടുക്കുന്നതല്ല സ്നേഹം; സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനും അവരെ സഹായിക്കുന്നതാണ് സ്നേഹം.

“നീ എന്തു ചെയ്താലും ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കും” എന്ന വാക്കിനേക്കാൾ ശക്തമായൊരു സന്ദേശമുണ്ട്: “നീ എന്തു പ്രതിസന്ധിയിലായാലും ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും; എന്നാൽ നീ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാൻ നിന്നെ ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കും പ്രാപ്തനാക്കും .”

ആ ഉറപ്പാണ് കുട്ടിക്ക് സുരക്ഷിതത്വം നൽകുന്നത്. ആ സമീപനമാണ് അവനിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്വവും വളർത്തുന്നത്.

ഈ വിഷയത്തിൽ കുടുംബങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും സമൂഹത്തിനും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ വിജയം പരീക്ഷാഫലങ്ങൾകൊണ്ടു മാത്രം അളക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസരീതി മാറണം. സഹാനുഭൂതി, പൗരബോധം, റോഡ് സുരക്ഷ, ലഹരിയുടെ അപകടങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പെരുമാറ്റം, നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് എന്നിവയ്ക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ ഇടമുണ്ടാകണം. കൗമാരക്കാരുടെ മാനസികപ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകാനും സ്കൂളുകളിൽ കൗൺസലിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

ലഹരി ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളിൽ ഒതുങ്ങരുത്. അപകടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ലഹരി ഉപയോഗമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന ആരോപണം തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രമേ സ്ഥിരീകരിക്കാനാകൂ. എന്നാൽ യുവാക്കൾക്കിടയിലെ ലഹരി ഉപയോഗത്തിന്റെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് കുടുംബങ്ങളും അധ്യാപകരും സമൂഹവും ജാഗ്രത പുലർത്തണം. നിരോധനവും ശിക്ഷയും മാത്രമല്ല, ബോധവൽക്കരണവും മാനസികപിന്തുണയും ചികിത്സയും ആവശ്യമാണ്. കുട്ടികൾ തെറ്റായ വഴികളിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അവരെ കേൾക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും സഹായിക്കാനും കഴിയുന്ന അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം.

അതുപോലെ, നിയമവ്യവസ്ഥയിലുള്ള ജനവിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുന്നതും അനിവാര്യമാണ്. ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് ബാധകമാകുന്ന നിയമം സമ്പത്തും രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളും ഉള്ളവരുടെ മക്കൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകണം. ആരോപണങ്ങൾ നിഷ്പക്ഷമായി അന്വേഷിക്കപ്പെടണം; തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കപ്പെടണം; കുറ്റം തെളിയുന്നവർക്ക് നിയമാനുസൃതമായ ശിക്ഷ ലഭിക്കണം. സ്വാധീനമുള്ളവർക്കു വേറെയും സാധാരണക്കാർക്കു വേറെയും നീതിയെന്ന ധാരണ വളരുന്ന സാഹചര്യം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറയെ ദുർബലപ്പെടുത്തും.

ഒരു അപകടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം നിർണയിക്കേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളിലൂടെയോ സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിലെ പ്രചാരണങ്ങളിലൂടെയോ അല്ല; തെളിവുകളുടെയും നിയമത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. അതേസമയം, രാഷ്ട്രീയമോ സാമ്പത്തികമോ ആയ സ്വാധീനം അന്വേഷണത്തെ ബാധിക്കുന്നുവെന്ന സംശയം ഉയരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നീതിപൂർവമായ നടപടികളിലൂടെ ദൂരീകരിക്കേണ്ട ബാധ്യത ബന്ധപ്പെട്ട സംവിധാനങ്ങൾക്കുണ്ട്. നീതി നടപ്പാക്കപ്പെടുക മാത്രമല്ല, നീതി നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വിശ്വാസവും ജനങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കണം.

നെടുമ്പാശ്ശേരിയിലെ ദുരന്തം ഈ ചർച്ചകളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് നമ്മുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. മൂന്ന് യുവജീവനുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദനയ്ക്കു മുന്നിൽ വാക്കുകൾ ചെറുതാണ്. എന്നാൽ ആ വേദനയെ അർഥവത്താക്കാനുള്ള ഒരു വഴി, അതിൽനിന്ന് സമൂഹം പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുകയാണ്. റോഡുകളിൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പെരുമാറ്റം ഉറപ്പാക്കണം. യുവതലമുറയിൽ നിയമബോധം വളർത്തണം. കുടുംബങ്ങളിൽ സ്നേഹത്തിനൊപ്പം മൂല്യങ്ങളും വളർത്തണം. പണത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും പേരിൽ ആരും നിയമത്തിനു മുകളിലാണെന്ന ധാരണയ്ക്ക് ഇടം നൽകാതിരിക്കണം.

ഇന്ന് നമ്മുടെ വീടുകളിൽ കുട്ടികൾക്ക് ആവശ്യമായതെല്ലാം ലഭിക്കുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവരോടൊപ്പം ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാൻ നമുക്ക് സമയമുണ്ടോ? അവരുടെ ഭയങ്ങളും ആശങ്കകളും കേൾക്കാൻ മനസ്സുണ്ടോ? പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ ചേർത്തുപിടിക്കാനും തെറ്റുചെയ്യുമ്പോൾ തിരുത്താനും നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ? അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ആദരിക്കുന്നതിനൊപ്പം അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ മാതാപിതാക്കളും സ്വയം ചോദിക്കണം.

കാരണം, മക്കളെ വളർത്തുക എന്നത് അവരെ നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതല്ല. അവർക്ക് സ്വന്തം ജീവിതം വിവേകത്തോടെ നയിക്കാനുള്ള ശേഷി നൽകുകയാണ്. അവരുടെ കൈകളിൽ പണം നൽകുന്നതിനൊപ്പം മനസ്സിൽ മൂല്യങ്ങൾ നൽകണം. സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നതിനൊപ്പം അതിരുകൾ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കണം. സ്നേഹം നൽകുന്നതിനൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ധൈര്യവും വളർത്തണം.

നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതം തിരികെ നൽകാൻ നമുക്കാവില്ല. അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ വേദന മായ്ച്ചുകളയാനും കഴിയില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ മരണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ ഏറ്റെടുക്കാൻ നമുക്കാവും. നിയമത്തിനു മുന്നിൽ എല്ലാവരും തുല്യരാണെന്ന ബോധം ഉറപ്പാക്കാനും, യുവതലമുറയിൽ മനുഷ്യജീവന്റെ വില തിരിച്ചറിയുന്ന സംസ്കാരം വളർത്താനും, മക്കളെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള മനുഷ്യരായി വളർത്തുന്ന പേരന്റിംഗ് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും നമുക്കാവും.

ഒരു തലമുറയുടെ കൗമാരം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം ആ കുട്ടിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഒരു തലമുറയുടെ വിവേകവും സഹാനുഭൂതിയും ഉത്തരവാദിത്വബോധവും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ വില സമൂഹം മുഴുവൻ നൽകേണ്ടിവരും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, നമ്മുടെ കുട്ടികൾ വിജയികളാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടൊപ്പം അവർ നല്ല മനുഷ്യരാകണമെന്ന പ്രതിജ്ഞയും നമുക്കുണ്ടാകണം.

*മക്കൾക്ക് സമ്പത്ത് നൽകുന്നതിൽ തെറ്റില്ല; സമ്പത്താണ് എല്ലാമെന്ന ധാരണ നൽകുന്നതിലാണ് തെറ്റ്. മക്കൾക്ക് സ്വാധീനം ലഭിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല; സ്വാധീനമുണ്ടെങ്കിൽ നിയമത്തെ ഭയക്കേണ്ടതില്ലെന്ന ബോധം വളരുന്നതിലാണ് അപകടം. മക്കളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ തെറ്റുകളെ സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ന്യായീകരിക്കുന്നതിലാണ് വീഴ്ച.

നമുക്ക് മക്കളെ വളർത്താം. പക്ഷേ, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിലേക്കല്ല; മനുഷ്യത്തത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്. അവരെ വിജയികളാക്കാം. പക്ഷേ, മറ്റുള്ളവരെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ല; സ്വന്തം പരിമിതികളെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട്. അവരെ സ്വതന്ത്രരാക്കാം. പക്ഷേ, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവനും അവകാശങ്ങളും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടല്ല; അവയെ ആദരിച്ചുകൊണ്ട്.

കാരണം, ഒരു കുട്ടിയുടെ യഥാർഥ വളർച്ച അവന്റെ പ്രായത്തിലോ സമ്പത്തിലോ പദവിയിലോ അല്ല അളക്കേണ്ടത്. അവൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതിലാണ്. തെറ്റ് സംഭവിക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. അധികാരം കൈവരിക്കുമ്പോൾ എത്രത്തോളം വിനയമുള്ളവനായി തുടരുന്നു എന്നതിലാണ്.

കളഞ്ഞുപോകുന്ന കൗമാരത്തെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടത് കുട്ടികളെ മാത്രം തിരുത്തിക്കൊണ്ടല്ല; അവരെ വളർത്തുന്ന നമ്മുടെ രീതികളെ തിരുത്തിക്കൊണ്ടുകൂടിയാണ്.

അപ്പോഴേ നമ്മുടെ വീടുകൾ സമ്പത്ത് കൈമാറുന്ന ഇടങ്ങൾ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യത്തം വളർത്തുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളായി മാറൂ. അപ്പോഴേ നാളെയുടെ തലമുറയ്ക്ക് നാം കൈമാറുന്നത് പണവും പദവിയും സ്വാധീനവുമല്ല, നീതിബോധവും കരുണയും ഉത്തരവാദിത്വവുമുള്ള ഒരു സമൂഹമായിരിക്കൂ.

അതാണ് മക്കൾക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്. അതാണ് ഒരു തലമുറയ്ക്ക് മറ്റൊരു തലമുറയോടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കടമ.