ചുരം നൽകുന്ന പാഠവും…പൊലിഞ്ഞു പോയ സ്വപ്നങ്ങളും…
✍️നെല്ലിയോട്ട് ബഷീർ എഴുതുന്നു
വൈകുന്നേരത്തിന്റെ നിശ്ചലതയെഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വാർത്ത നമ്മുടെ മനസ്സുകളിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ,അത് ഒരു അപകടവാർത്ത മാത്രമായിരുന്നില്ല;അത് ഒട്ടേറെ കുടുംബങ്ങളുടെ ഭാവി ചിന്നിചിതറിയ ഒരു ദാരുണ സത്യമായിരുന്നു. വാൽപ്പാറ ചുരം റോഡിലെ പതിമൂന്നാം ഹെയർപിൻ വളവിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട വാൻ ഏകദേശം 500 അടി താഴ്ചയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണത് ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധയുടെ കഥ മാത്രമല്ല,ജീവിതത്തിന്റെ നിശ്ചലതയെയും മനുഷ്യരുടെ പരിമിതികളെയും നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭീകര പാഠവുമാണ്. പലവട്ടം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞ വാഹനം ഒടുവിൽ ഒൻപതാം വളവിലേക്കാണ് വീണത്. ആ ഇടിവിന്റെ ശബ്ദം ഒരുപക്ഷേ കുന്നിൻ താഴ് വരകളിൽ ഒലിച്ചുപോയിരിക്കാം, പക്ഷേ അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി ഇപ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മുഴങ്ങുകയാണ്.ആ അപകടത്തിൽ ഏഴ് സ്ത്രീകളും ഒരു കുട്ടിയും ഉൾപ്പെടെ ഒൻപത് പേരുടെ ജീവൻ നഷ്ടമായി എന്ന് പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ തീവ്രത നമുക്ക് മനസ്സിലാകും.പതിമൂന്ന് പേരെ കയറ്റി യാത്രതിരിച്ച ഒരു വാഹനം,ജീവിതം നിറഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടായ്മയെ കൊണ്ടുപോയത് മരണത്തിന്റെ മൗനത്തിലേക്കാണ്. ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ മൂന്ന് പേർ ഇപ്പോഴും ചികിത്സയിൽ കഴിയുമ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെട്ട പതിനൊന്ന് വയസുകാരി മസ്നീൻ ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു വശം കാണുകയാണ്,ജീവൻ രക്ഷപ്പെട്ടെങ്കിലും, നഷ്ടങ്ങളുടെ ഭാരത്തിൽ വിങ്ങുന്ന ഒരു ബാല്യം. അമ്മയായ അധ്യാപിക ഷക്കീന ഇനി മടങ്ങിവരില്ലെന്ന സത്യം അവളോട് പറയാനാകാതെ വിങ്ങുന്ന അവസ്ഥ,ഈ ദുരന്തത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ ദൃശ്യമാകുന്നു.ഈ അപകടം ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെയോ സമയത്തിന്റെയോ പരിമിതിയല്ല.ഇത് നമ്മെല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ ഉയരുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്: നാം വാഹനമോടിക്കുന്നത് ശരിയായ അറിവോടെയാണോ? പ്രത്യേകിച്ച് ചുരംപാതകളിൽ,ഓരോ വളവും ഒരു പരീക്ഷണമാണ്.
കയറുന്നതിനേക്കാൾ അപകടകരമാണ് ഇറങ്ങുന്നത് എന്ന സത്യം പലർക്കും അറിയില്ല,എന്നാൽ അറിയാവുന്നവർ അത് ലാഘവത്തോടെ കാണുകയും പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിൽ വലിയ വീഴ്ചയും വരുത്തുന്നു.ഇന്നത്തെ പല ഡ്രൈവർമാരും, പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ തലമുറ,ഗിയറിന്റെ പ്രാധാന്യവും എൻജിൻ ബ്രേക്കിംഗിന്റെ ആവശ്യകതയും അവഗണിച്ച്,മുഴുവൻ നിയന്ത്രണവും ബ്രേക്കിനെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു.എന്നാൽ, ചുരം ഇറങ്ങുമ്പോൾ തുടർച്ചയായി ബ്രേക്ക് അമർത്തുന്നത്,ഒരു അപകടത്തെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്നതു പോലെയാണ്.ബ്രേക്ക് ഫെയ്ലർ എന്നത് ഒരു സങ്കൽപ്പമല്ല, യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. തുടർച്ചയായി ബ്രേക്ക് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ബ്രേക്ക് ഡ്രം അമിതമായി ചൂടാകുന്നു.ഈ ചൂട് ബ്രേക്ക് ലൈനറുകളുടെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറ്റി, അവയെ കഠിനമാക്കുകയും, ബ്രേക്കിന്റെ കാര്യക്ഷമത നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ബ്രേക്ക്,അടുത്ത നിമിഷം പൂർണ്ണമായും പ്രവർത്തനരഹിതമാകാം. അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ചുരം ഇറങ്ങുമ്പോൾ, വാഹനത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഡ്രൈവർക്കാവില്ല. അതാണ് പലപ്പോഴും ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.ഇതിന് വിപരീതമായി, എൻജിൻ ബ്രേക്കിംഗ് എന്നത് ഒരു രക്ഷാകവചമാണ്.ചെറിയ ഗിയറിൽ വാഹനം ഇറക്കുമ്പോൾ,എൻജിൻ തന്നെ വേഗത നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഇത് ബ്രേക്കിന് മേലുള്ള സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കുകയും, വാഹനത്തെ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഒരു ലളിതമായ നിയമം,(“എത്ര ഗിയറിൽ കയറിയോ, അതേ ഗിയറിൽ ഇറങ്ങുക” )പാലിച്ചാൽ പല അപകടങ്ങളും ഒഴിവാക്കാനാകും.ഈ അടിസ്ഥാന അറിവ് പലർക്കും ഇല്ലാതെയോ, ഉണ്ടെങ്കിലും അവഗണിച്ചോ പോകുന്നു.അപകടങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിനോദങ്ങളാലോ, മൊബൈൽ ഫോൺ ഉപയോഗത്താലോ മാത്രമല്ല ഉണ്ടാകുന്നത്. ഡ്രൈവിംഗിലെ സാങ്കേതിക അറിവില്ലായ്മയും അമിത വേഗതയും അച്ചടക്കമില്ലാത്ത ഡ്രൈവിങ്ങും അതിലേറെ അപകടകരമാണ്.
റോഡിലെ ഓരോ വളവിലും, ഓരോ ഇറക്കത്തിലും ഡ്രൈവറുടെ പൂർണ്ണ ശ്രദ്ധ അനിവാര്യമാണ്.ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ,ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാവിയും ഇല്ലാതാക്കാൻ അതുമതി.ഈ വാൽപ്പാറ ദുരന്തം അതിന്റെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ ഉദാഹരണമാണ്.ഒരു ഞായറാഴ്ച ദിവസം ഉച്ചയൂണിനു ശേഷം ഞാൻ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.ഡ്രൈവറായിട്ടുള്ള വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ വരുന്നു. ” ഫ്രീ ആണോ,എങ്കിൽ ജീപ്പെടുത്ത് നല്ലളത്തേക്ക് വരാമോ? ഒരു ട്രിപ്പ് ഓർഡർ ഉണ്ട്.”. ഇടക്ക് എന്റെ ജീപ്പെടുത്ത് അവൻ ട്രിപ്പ് പോകാറുണ്ടായിരുന്നു, അന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ വേറൊരു ജീപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ഞാൻ അന്നു വരെ പ്രൊഫാഷണലായിട്ട് വണ്ടി ഓടിക്കാറില്ല.ഞാൻ ജീപ്പെടുത്ത് നല്ലളത്തേക്ക് ചെന്നു, “കല്യാണ ഓർഡറാണ്,ആള് കൂടുതലാ, വേങ്ങരയിലേക്കാ, ഏതായാലും ഫ്രീ അല്ലേ, നമുക്ക് പോയേക്കാം ” അവന്റെ കൂടെ ഞാനും വേങ്ങരയിലേക്ക് കല്യാണപാർട്ടിയുമായി പോയി. ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ എന്റെ ജീപ്പിലായിരുന്നു വരനും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളും കയറിയിരുന്നത്.യൂണിവേഴ്സിറ്റി കഴിഞ്ഞ് കാക്കഞ്ചേരി വളവിലെ ഇറക്കത്തിൽ ജീപ്പ് ബ്രേക്ക് ഫേയിലിയർ…ദൈവമേ…എന്തു പറയാനാണ്,എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ വഴിയരികിലുള്ള ഏതെങ്കിലും മരമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുന്നതിനിടയിൽ കണ്ടത് ഒരു ഇലക്ട്രിക്ക് പോസ്റ്റ്. രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് അതിന്റെ മുകളിൽ ഇടിച്ച് നിർത്താൻ പറ്റുമോ എന്നുള്ള പരീക്ഷണം നടത്തി.പോസ്റ്റ് നടുമുറിഞ്ഞ് ജീപ്പ് അതാ എയറിലൂടെ ചെറു കൊക്കയിലേക്ക്. എല്ലാവരോടും മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.അതുകൊണ്ടു തന്നെ അപകടത്തിന്റെ തീവ്രത കുറവായിരുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ ഞാൻ വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. മറ്റൊരനുഭവം, സ്വന്തമായി കാറെടുത്ത സമയം ഊട്ടിയിൽ പോകാനിറങ്ങി, വയനാട് ചുരം കയറികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്,ചുരം സർവത്ര ബ്ലോക്കാണ്, എന്റെ ഡ്രൈവിങ്ങിൽ നേർപാതി അത്ര തൃപ്തയായിരുന്നില്ല. ചുണ്ടേൽ എത്തിയ ശേഷം ഭാര്യയുടെ പിടിവാശി, വൈദഗ്ദ്യമുള്ള ഒരു ഡ്രൈവർ വന്നാലേ യാത്ര തുടരുകയുള്ളൂ എന്ന്, എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയതിനു ശേഷമാണ് അന്ന് യാത്ര തുടർന്നത്.ഇതെല്ലാം ചിലപ്പോൾ നിമിത്തങ്ങളാകാം.ഈ കഥനകഥയിൽ ഏറ്റവും വലിയ വേദന, നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവനുകളുടെ എണ്ണം മാത്രമല്ല; അവയുടെ പിന്നിലെ കഥകളാണ്.ഒരു സ്കൂൾ വീണ്ടും മദ്യവേനലവധി കഴിഞ്ഞ് തുറക്കാനിരിക്കയാണ്. അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികൾ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി സ്കൂളിലേക്ക് എത്തും. പക്ഷേ,അവരെ വരവേൽക്കാൻ അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപകർ ഉണ്ടാകില്ല.പാങ്ങിലെ പള്ളിപ്പറമ്പ് ജിഎൽപി സ്കൂളിലെ ആ കാഴ്ച മനസ്സിൽ ഒന്ന് വരച്ചുനോക്കൂ. സാധാരണയായി ചുവരിൽ തൂക്കാറുള്ള വർണ്ണക്കടലാസിനും ബലൂണുകൾക്കും പകരം പ്രധാനാധ്യാപികയടക്കം ഏഴ് അധ്യാപകരുടെ ഓർമ്മചിത്രങ്ങളല്ലേ അവിടെ കാണുക.ആകെ എട്ട് അധ്യാപകരുള്ള ഒരു സ്കൂളിൽ ഏഴ് പേരും ഒരു ദിവസത്തിൽ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ വികൃതി, ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഹൃദയം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ്.ആ കുട്ടികൾ എന്താണ് അനുഭവിക്കുക? ഇന്നലെ വരെ “ടീച്ചർ” എന്ന് വിളിച്ച് ഓടിയെത്തിയവരെ ഇനി ഒരു ചിത്രമായി മാത്രം കാണേണ്ടി വരുമ്പോൾ, അവരുടെ ബാല്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തന്നെ നഷ്ടമാകുന്നില്ലേയെന്ന് നാം ചിന്തിക്കണം.സ്കൂൾ എന്നത് പഠനത്തിനുള്ള ഒരു സ്ഥലം മാത്രമല്ല; അത് സ്നേഹത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും ഒരു ഇടമാണ്.ആ ഇടത്തിന്റെ ആത്മാവ് തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ശൂന്യത ആരാണ് നിറയ്ക്കുക?ഈ ദുരന്തം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, ഡ്രൈവിംഗ് ഒരു സാധാരണ കഴിവല്ല എന്നതാണ്.അത് ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
നമ്മുടെ കൈകളിൽ വെറും ഒരു സ്റ്റിയറിംഗ് മാത്രമല്ല;പല ജീവിതങ്ങളും തന്നെയാണ്.ഒരു ഡ്രൈവർ എന്നത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ജോലിയാണ്,ഒരു മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ അവയവംങ്ങളുടെയും സംയുക്ത പ്രവർത്തനം നടക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഡ്രൈവിംഗ് സാധ്യമാകൂ. കണ്ണും കാതും കാലും കയ്യും ഒന്ന് പാളിയാൽ…..ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കാൻ കഴിയും. അതുകൊണ്ടാണ് ഡ്രൈവിംഗിലെ അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങൾ പോലും കൃത്യമായി പാലിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാകുന്നത്.ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, ലൈസൻസ് നേടുന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ,ഒരു നല്ല ഡ്രൈവർ ആകുന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല. റോഡിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കുക, വാഹനത്തിന്റെ പരിമിതികൾ അറിയുക, സാങ്കേതിക അറിവ് കൈവശം വയ്ക്കുക, ഇവയൊക്കെ അനിവാര്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കേരളം പോലുള്ള ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകളുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ, ചുരംപാതകളിൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക പരിശീലനം വേണ്ട കാര്യമാണ്.ഈ സംഭവത്തെ ഒരു വാർത്തയായി മാത്രം കാണാതെ,ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി കാണേണ്ട സമയമാണിത്.ഓരോ ഡ്രൈവർമാരും, പ്രത്യേകിച്ച് യുവാക്കളും, തങ്ങൾ വാഹനമോടിക്കുന്ന രീതിയെ പുനഃപരിശോധിക്കണം. അമിത വേഗതയും അനാവശ്യ ആത്മവിശ്വാസവും ചേർന്നാൽ,അത് അപകടത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതാണ്. റോഡിലെ നിയമങ്ങൾ, ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകൾ, സുരക്ഷാ നിർദ്ദേശങ്ങൾ, ഇവയെല്ലാം ഒരു നിയന്ത്രണമായി കാണാതെ,ഒരു സംരക്ഷണ കവചമായി കാണണം.അതോടൊപ്പം,സാമൂഹിക മായി നമുക്ക് ചെയ്യാനാവുന്ന കാര്യങ്ങളും ഉണ്ട്. ഡ്രൈവിംഗ് പരിശീലനത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നൽകുക, റോഡ് സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ബോധവൽക്കരണം നടത്തുക,പ്രത്യേകിച്ച് ചുരംപാതകളിൽ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ശക്തമാക്കുക, ഇവയെല്ലാം ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും പോലും, റോഡ് സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന പഠനം ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.ഒരു നിമിഷം,ആ പതിനൊന്ന് വയസുകാരി മസ്നീനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കൂ.അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു,പക്ഷേ അവളുടെ ലോകം മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അമ്മയുടെ സ്നേഹം ഇനി ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമാണ്. അവൾക്കായി നമുക്ക് ചെയ്യാനാകുന്നത്, ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക എന്നതാണ്. അതാണ് അവൾക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതി.ഈ ദുരന്തം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ലളിതമായ സത്യമാണ്: ജീവിതം വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്,എന്നാൽ അതിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഒരു നിമിഷം മതി.ഓരോ തവണയും നാം വാഹനം ഓടിക്കുമ്പോഴും,ഈ സത്യത്തെ ഓർക്കണം. നമ്മുടെ സുരക്ഷയ്ക്കും, മറ്റുള്ളവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുമായി, ഓരോ തീരുമാനവും സൂക്ഷ്മമായി എടുക്കണം.പറയാതെ അണഞ്ഞുപോയ ആ നാടിന്റെ വെളിച്ചം തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ നമുക്കാവില്ല.പക്ഷേ, അവരുടെ ഓർമ്മകൾ നമ്മെ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവരാക്കാൻ കഴിയും.ഓരോ റോഡിലും,ഓരോ വളവിലും,അവരുടെ ഓർമ്മ നമ്മെ ജാഗ്രതയോടെ മുന്നോട്ട് നയിക്കട്ടെ.ഇങ്ങനൊരു വിധി ഇനി ഒരിക്കലും മറ്റൊരു നാടിനും സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ, നമുക്ക് നമ്മുടെ യാത്രകൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാക്കാം.
