ലോകത്തിന് മാനവികതയുടെ വെളിച്ചമിനിയുമകലെ…

• ഒക്ടോബർ 24 — ലോകം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ട ദിനം നെല്ലിയോട്ട് ബഷീർ

ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുമ്പോൾ ആദ്യം തകരുന്നത് മനുഷ്യന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസമാണ്. ബോംബുകൾ ഒരു നഗരത്തെ തകർക്കുമ്പോൾ അവിടെ കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രമല്ല നിലംപൊത്തുന്നത്;ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ബാല്യവും ഒരു അമ്മയുടെ പ്രതീക്ഷയും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവിയും കൂടിയാണ്. യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീഴുന്ന ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ലോകനാഗരികതയുടെ മനഃസാക്ഷിക്കു മുന്നിൽ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യമുണ്ട്: ഇത്രയധികം ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക പുരോഗതി കൈവരിച്ച മനുഷ്യന് ഇനിയും സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തേടുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ചെന്നെത്തുന്നത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിലേക്കാണ്.യുദ്ധങ്ങൾ തടയാനും രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലെ തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും ആഗോള സഹകരണം ഉറപ്പാക്കാനും രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ഈ സംഘടനയുടെ പ്രസക്തി ഇന്നും ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്തതാണ്. എന്നാൽ യുദ്ധവും പട്ടിണിയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും നിരപരാധികളുടെ കൂട്ടമരണങ്ങളും തുടരുമ്പോൾ, സമാധാനത്തിനായി രൂപീകരിച്ച സംവിധാനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനശേഷിയെക്കുറിച്ചും പരിമിതികളെക്കുറിച്ചും ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യമായി വരുന്നു.

1945 ഒക്ടോബർ 24-ന് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ചാർട്ടർ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നതിന്റെ ഓർമയ്ക്കാണ് ഓരോ വർഷവും ഈ ദിനം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭാ ദിനമായി ആചരിക്കുന്നത്.രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം വിതച്ച മഹാദുരന്തങ്ങളിൽനിന്ന് ലോകത്തെ വീണ്ടെടുക്കാനും അത്തരമൊരു ദുരന്തം ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനും മനുഷ്യരാശി എടുത്ത കൂട്ടായ പ്രതിജ്ഞയുടെ പ്രതീകമാണത്. ആയുധങ്ങളുടെ കരുത്തുകൊണ്ട് രാജ്യങ്ങളെ കീഴടക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം; എന്നാൽ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ ശാശ്വതമായ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന ചരിത്രപാഠമാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ രൂപീകരണത്തിന് പിന്നിൽ.

എന്നാൽ എൺപതിലേറെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യുദ്ധത്തിന്റെ തീ അണയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒക്ടോബർ 24 കേവലം ആഘോഷദിനമല്ല; സമാധാനത്തിനായി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട സംവിധാനങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാകുന്നു എന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ട ആത്മപരിശോധനയുടെ ദിനം കൂടിയാണ്.

ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ മനഃസാക്ഷിയെ ഏറ്റവും ശക്തമായി ഉലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നാണ് ഗാസയിലേത്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന ഇസ്രായേൽ–പലസ്തീൻ സംഘർഷത്തിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമി, ദേശീയത, സുരക്ഷ, അധിനിവേശം, സ്വയംനിർണയാവകാശം, പരസ്പര അവിശ്വാസം തുടങ്ങിയ സങ്കീർണമായ പ്രശ്നങ്ങളിലാണ്. 2023 ഒക്ടോബർ 7-ന് ഹമാസ് നടത്തിയ ആക്രമണവും അതിനെത്തുടർന്നുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ സൈനിക നടപടികളും ഈ സംഘർഷത്തെ അതീവ ഗുരുതരമായ മാനുഷിക ദുരന്തത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.

2025 ഒക്ടോബറിൽ വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽ വന്നെങ്കിലും ഗാസയിലെ ദുരിതത്തിന് അറുതിയായിട്ടില്ല. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ 2026 ഒക്ടോബറിലെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, വെടിനിർത്തലിനുശേഷവും ആക്രമണങ്ങളും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ മരണവും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും തുടരുന്നു. ഭക്ഷണം, മരുന്ന്, ശുദ്ധജലം, സുരക്ഷിതമായ താമസം എന്നിവയുടെ ക്ഷാമത്തിനൊപ്പം മഴക്കാലത്തെ വെള്ളപ്പൊക്കഭീഷണിയും തകർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞുവീഴാനുള്ള അപകടവും ജനങ്ങളുടെ ദുരിതം വർധിപ്പിക്കുന്നു. ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് സുരക്ഷിതമായ അഭയകേന്ദ്രങ്ങൾ പോലും ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യമാണുള്ളത്.

തകർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ സുരക്ഷിതമായൊരു കിടപ്പിടം തേടുന്ന കുട്ടികൾ, ചികിത്സ ലഭിക്കാതെ വേദനിക്കുന്ന രോഗികൾ, സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങാനാകാതെ കഴിയുന്ന കുടുംബങ്ങൾ,ഇവരെല്ലാം ലോകത്തോട് ചോദിക്കുന്നത് ഒരേയൊരു ചോദ്യമാണ്: വെടിനിർത്തൽ എന്ന വാക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ യഥാർഥ അർഥമുണ്ടാകുന്നത് എപ്പോഴാണ്?

ഗാസയിലെ പ്രതിസന്ധി ഒരു രാഷ്ട്രീയ തർക്കത്തിന്റെ മാത്രം വിഷയമല്ല; അന്താരാഷ്ട്ര മാനുഷിക നിയമങ്ങളും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ പരീക്ഷണം കൂടിയാണ്. ബന്ദികളാക്കപ്പെട്ടവരുടെ മോചനവും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും മാനുഷിക സഹായത്തിന്റെ തടസ്സമില്ലാത്ത പ്രവേശനവും ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കലും നീതിപൂർവമായ രാഷ്ട്രീയപരിഹാരവും അനിവാര്യമാണ്. ഇസ്രായേലികൾക്കും പലസ്തീനികൾക്കും സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. പലസ്തീൻ ജനതയുടെ സ്വയംനിർണയാവകാശവും ഇസ്രായേലിന്റെ സുരക്ഷയും പരസ്പരം ഇല്ലാതാക്കേണ്ട ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല; നീതിയുടെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിഹരിക്കേണ്ട പ്രശ്നങ്ങളാണ്.

പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷം ഗാസയിലോ ഇസ്രായേലിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.ഇറാൻ, ലെബനൻ, യെമൻ, ചെങ്കടൽ, പേർഷ്യൻ ഗൾഫ് മേഖലകളിലേക്കും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. 2026 ഫെബ്രുവരിയിൽ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ഇറാനെതിരെ നടത്തിയ സൈനികാക്രമണങ്ങളും ഇറാന്റെ തിരിച്ചടികളും മേഖലയിലെ സുരക്ഷാസാഹചര്യത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കി. സൈനിക ഏറ്റുമുട്ടലുകൾക്കൊപ്പം ഊർജമേഖലയും ഗതാഗതപാതകളും നിർണായക അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളും ഭീഷണിയിലായി. വെടിനിർത്തലിനും നയതന്ത്രപരമായ പരിഹാരത്തിനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും മേഖലയിലെ അനിശ്ചിതത്വം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഘാതം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നാണ് ഗൾഫ് സഹകരണ കൗൺസിലിലെ ആറു രാജ്യങ്ങൾ,സൗദി അറേബ്യ, യു.എ.ഇ., ഖത്തർ, കുവൈത്ത്, ബഹ്‌റൈൻ, ഒമാൻ. ഇവിടങ്ങളിൽ സൈനികസുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശങ്കകൾക്കൊപ്പം ഊർജവിതരണം, കടൽ-വ്യോമഗതാഗതം, വ്യാപാരം, നിക്ഷേപം തുടങ്ങിയ മേഖലകളും സമ്മർദം നേരിടുന്നു. ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലെ കപ്പൽഗതാഗത തടസ്സങ്ങളും സുരക്ഷാഭീഷണികളും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ലോകത്തിന്റെ ഊർജവിപണിയെയും ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഖത്തറിന്റെ പ്രകൃതിവാതക കയറ്റുമതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗതാഗത അനിശ്ചിതത്വം പോലും ആഗോള ഊർജവിതരണത്തിന്റെ പരസ്പരബന്ധം എത്രത്തോളം നിർണായകമാണെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിൽ കപ്പലുകൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി സഞ്ചരിക്കാനാകുമോ എന്ന ആശങ്ക എണ്ണയുടെയും പ്രകൃതിവാതകത്തിന്റെയും വിലയിൽ ചാഞ്ചാട്ടമുണ്ടാക്കുന്നു. ഗതാഗതച്ചെലവും ഇൻഷുറൻസ് ചെലവും ഉയരുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ആഗോള വ്യാപാരത്തിലേക്കും ഭക്ഷ്യവിലയിലേക്കും സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതച്ചെലവിലേക്കും പടരുന്നു. ദുബായ്, അബുദാബി, ദോഹ തുടങ്ങിയ അന്താരാഷ്ട്ര യാത്രാകേന്ദ്രങ്ങളിലെ വിമാനഗതാഗതവും സുരക്ഷാ സാഹചര്യങ്ങളും യാത്രക്കാരെയും വ്യാപാരബന്ധങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്നു. ആഗോള സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുമായി അടുത്ത ബന്ധമുള്ള ഗൾഫ് മേഖലയിലെ അസ്ഥിരത, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ ജീവിതത്തെയും ബാധിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധിയാണ്.

ഇതിന്റെ മാനുഷികമായ മുഖം മലയാളികൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് വേദനാജനകമാണ്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവാസികൾക്കും നാട്ടിലുള്ള അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും യുദ്ധം ദൂരെയുള്ളൊരു വാർത്ത മാത്രമല്ല. മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, വീടുനിർമാണം, വായ്പകളുടെ തിരിച്ചടവ്, ചികിത്സാചെലവ്, കുടുംബത്തിന്റെ ഉപജീവനം,എല്ലാം പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളാണ്. തൊഴിൽസുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും വിമാനസർവീസുകളിലെ തടസ്സങ്ങളും യാത്രാച്ചെലവിലെ വർധനയും അവരുടെ ഭയങ്ങൾ വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു യുദ്ധം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി അകലെയായിരിക്കാം; പക്ഷേ അതിന്റെ ആഘാതം ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള വീടുകളിലും അനുഭവപ്പെടും.

ഒരു മിസൈൽ തകർക്കുന്നത് കെട്ടിടം മാത്രമല്ല; സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാമെന്ന മനുഷ്യന്റെ വിശ്വാസം കൂടിയാണ്. ഒരു വിമാനസർവീസ് മുടങ്ങുന്നത് യാത്രയെ മാത്രമല്ല; കുടുംബങ്ങളുടെ കൂടിക്കാഴ്ചകളെയും ഉപജീവനത്തിന്റെ തുടർച്ചയെയും ബാധിക്കുന്നു. ഊർജവിതരണം തടസ്സപ്പെടുന്നത് വിപണിയിലെ കണക്കുകളെ മാത്രമല്ല, സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ അടുക്കളയെയും ബാധിക്കുന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർഥ വില കണക്കാക്കേണ്ടത് തകർന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ മൂല്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, തകർന്ന ജീവിതങ്ങളുടെ വേദനയിലുമാണ്.

അതേസമയം, റഷ്യയുടെ അധിനിവേശത്തെത്തുടർന്ന് തുടരുന്ന യുക്രെയ്ൻ യുദ്ധവും ലോകസമാധാനത്തിന് വലിയ വെല്ലുവിളിയായി തുടരുന്നു. മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളെ തകർക്കുമ്പോൾ വീടുകളും ആശുപത്രികളും ഊർജസംവിധാനങ്ങളും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവും അപകടത്തിലാകുന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം 2026 സെപ്റ്റംബറിൽ മാത്രം യുക്രെയ്‌നിൽ കുറഞ്ഞത് 328 സാധാരണക്കാർ കൊല്ലപ്പെടുകയും 2,105 പേർക്ക് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു. യുദ്ധത്തിന്റെ ആഘാതം യുദ്ധഭൂമിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്നും മനുഷ്യരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും രാജ്യത്തിന്റെ പുനർനിർമാണത്തെയും എത്രത്തോളം ബാധിക്കുന്നുവെന്നും ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരവും ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ അഖണ്ഡതയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന അന്താരാഷ്ട്ര നിയമതത്ത്വം ഇവിടെ നിർണായകമാണ്. അതേസമയം, യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ നയതന്ത്രശ്രമങ്ങളും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള നടപടികളും ശക്തിപ്പെടണം. സൈനികശക്തി യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റിയേക്കാം; എന്നാൽ ദീർഘകാല സമാധാനത്തിന് രാഷ്ട്രീയപരിഹാരവും പരസ്പരസുരക്ഷയെ പരിഗണിക്കുന്ന ചർച്ചകളും ആവശ്യമാണ്.

ആഫ്രിക്കയിലെ സുഡാനും മറ്റൊരു വേദനാജനകമായ യുദ്ധഭൂമിയാണ്. 2023 ഏപ്രിലിൽ സുഡാനീസ് സായുധസേനയും അർധസൈനിക വിഭാഗമായ റാപ്പിഡ് സപ്പോർട്ട് ഫോഴ്‌സും തമ്മിൽ ആരംഭിച്ച പോരാട്ടം ലക്ഷക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതം തകർത്തു. കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ, ഭക്ഷ്യക്ഷാമം, ആരോഗ്യസേവനങ്ങളുടെ തകർച്ച, സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ എന്നിവ അവിടത്തെ മാനുഷിക പ്രതിസന്ധിയെ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കി. ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ചില യുദ്ധങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ മറ്റിടങ്ങളിലെ മനുഷ്യരുടെ വേദന മറവിയിലാകുന്നു എന്നതും ഇന്നത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വേദനാജനകമായ യാഥാർഥ്യമാണ്.

ഈ സംഘർഷങ്ങളെല്ലാം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്: യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങൾ മതിയാകും; എന്നാൽ അത് അവസാനിപ്പിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയോടൊപ്പം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം തിരിച്ചറിയുന്ന ധാർമികബോധവും ആവശ്യമാണ്. ഇവിടെയാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പങ്ക് പ്രസക്തമാകുന്നത്.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയ്ക്ക് എല്ലാ യുദ്ധങ്ങളും ഒറ്റയടിക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള അധികാരമില്ല. ലോകത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ലോകസർക്കാരുമല്ല അത്. എന്നാൽ നയതന്ത്ര ചർച്ചകൾക്ക് വേദിയൊരുക്കാനും വെടിനിർത്തലിനായി സമ്മർദം ചെലുത്താനും സമാധാനസേനയെ വിന്യസിക്കാനും മാനുഷിക സഹായം ഏകോപിപ്പിക്കാനും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും സംഘടനയ്ക്ക് കഴിയും. യുനിസെഫ് കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമത്തിനും ലോകാരോഗ്യ സംഘടന ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിനും ലോക ഭക്ഷ്യപരിപാടി ഭക്ഷ്യപ്രതിസന്ധികൾ നേരിടുന്നതിനും നടത്തുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ദുരിതകാലത്ത് പ്രതീക്ഷയുടെ കൈത്താങ്ങുകളാണ്.

എന്നാൽ സുരക്ഷാസമിതിയിലെ അഞ്ച് സ്ഥിരാംഗങ്ങൾക്കുള്ള വീറ്റോ അധികാരം പലപ്പോഴും കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. വൻശക്തികളുടെ രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ പോലും ഫലപ്രദമായ നടപടി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകണം; രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയോ രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളോ അനുസരിച്ച് നീതിയുടെ അളവുകോൽ മാറരുത്. സുരക്ഷാസമിതിയിൽ കൂടുതൽ രാജ്യങ്ങൾക്ക് പ്രാതിനിധ്യം നൽകുക, തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയയിൽ സുതാര്യത വർധിപ്പിക്കുക, ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുക തുടങ്ങിയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

യുദ്ധത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ തകർച്ചയാണ്. വീടുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നവർ, അഭയാർഥികളാകുന്നവർ, മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ, ചികിത്സ ലഭിക്കാത്ത രോഗികൾ, അക്രമത്തിനും വിവേചനത്തിനും ഇരയാകുന്ന സ്ത്രീകൾ,യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർഥ വില നൽകുന്നത് ഇവരാണ്. 1948-ലെ സാർവത്രിക മനുഷ്യാവകാശ പ്രഖ്യാപനം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും സ്വാതന്ത്ര്യവും തുല്യാവകാശങ്ങളും യുദ്ധഭൂമികളിൽ നിരന്തരം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. സമാധാനം എന്നത് ആയുധങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമാകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; മനുഷ്യർക്ക് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.

യുദ്ധങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ പ്രധാനമാണ് അവയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതും. ദാരിദ്ര്യം, അസമത്വം, വിഭവങ്ങൾക്കായുള്ള മത്സരം, വംശീയ വിദ്വേഷം, മതപരമായ അസഹിഷ്ണുത, രാഷ്ട്രീയ അടിച്ചമർത്തൽ എന്നിവ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ഇന്ധനമാകാം. ഇവയെ നേരിടാൻ അന്താരാഷ്ട്ര സഹകരണവും വിദ്യാഭ്യാസവും സാമൂഹികനീതിയും ആവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യയുൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സമാധാനപരിപാലന ദൗത്യങ്ങളിലും വികസനപ്രവർത്തനങ്ങളിലും പങ്കാളികളാകുന്നത് ഈ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

എന്നാൽ സമാധാനം രാഷ്ട്രത്തലവന്മാരുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ല. മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ വെറുക്കാതിരിക്കുക, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ ശത്രുതയായി മാറ്റാതിരിക്കുക, കുട്ടികളിൽ സഹിഷ്ണുത വളർത്തുക, ദുർബലരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക, വിദ്വേഷപ്രചാരണങ്ങൾക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുക,ഇവയെല്ലാം സമാധാനനിർമാണത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. വീടുകളിലും വിദ്യാലയങ്ങളിലും പൊതുസമൂഹത്തിലും മനുഷ്യനെ ആദരിക്കാനുള്ള സംസ്കാരം വളരുമ്പോഴാണ് ലോകസമാധാനത്തിന്റെ അടിത്തറ ശക്തമാകുന്നത്.

ഒക്ടോബർ 24 നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടത് ഒരു സംഘടനയുടെ ചരിത്രവായന മാത്രമല്ല, മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണ്. ഗാസയിലെ കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരും യുക്രെയ്‌നിലെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭയവും സുഡാനിലെ അഭയാർഥിയുടെ ദുരിതവും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരുടെയും പ്രവാസികളുടെയും ആശങ്കകളും മാനവികതയുടെ ഒരേ മുറിവുകളാണ്. അവരുടെ വേദനയുടെ മൂല്യം നിർണയിക്കുന്നത് അവർ ഏതു രാജ്യക്കാരാണെന്നതോ ഏതു മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നതോ ആയിരിക്കരുത്.

ലോകത്തിന് ഇന്ന് കൂടുതൽ ആയുധങ്ങളല്ല, കൂടുതൽ വിവേകമാണ് ആവശ്യം. കൂടുതൽ മതിലുകളല്ല, കൂടുതൽ പാലങ്ങളാണ് ആവശ്യം. കൂടുതൽ വിദ്വേഷമല്ല, കൂടുതൽ മാനവികതയാണ് ആവശ്യം. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പതാക ഉയരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം ഉയരേണ്ടത് മനുഷ്യജീവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധമാണ്. രാജ്യങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല; നീതിയുടെയും പരസ്പരബഹുമാനത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവ ഒരുമിച്ച് സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

ലോകം പരസ്പരം അകന്നുനിൽക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം മാത്രമല്ല; ഒരേ ഭൂമിയിൽ ഒരേ ഭാവി പങ്കിടുന്ന മനുഷ്യരുടെ വലിയ വീടാണ്. ആ വീടിനെ സുരക്ഷിതവും നീതിപൂർവവും സമാധാനപൂർണവുമാക്കുക എന്നതാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ദൗത്യത്തിന്റെ കാതൽ. എന്നാൽ ആ ദൗത്യം വിജയിക്കണമെങ്കിൽ പ്രസ്താവനകൾക്കപ്പുറം പ്രവർത്തനവും പ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കപ്പുറം ഉത്തരവാദിത്വവും ആവശ്യമാണ്.

ഒക്ടോബർ 24-ന് ലോകം ഓർക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണ്: യുദ്ധം മനുഷ്യന്റെ പരാജയമാണ്; സമാധാനം മനുഷ്യരാശിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.സമാധാനം സ്വപ്നമായി മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്. അത് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അവകാശമായും ഓരോ രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും കടമയായും ലോകത്തിന്റെ പൊതുജീവിതമായും മാറണം. അതുവരെ മാനവികതയുടെ വെളിച്ചം ലോകത്തിന് ഇനിയും അകലെയാണ്.